Donker

Bent u wel eens geÎvacueerd? Ik wel, namelijk hedenavond. We waren op onze vaste (goedkope) avond naar de bioscoop gegaan, naar de Montréalaise film Jimmywork. En na een tiental minuten, net toen de regisseur pretendeerde de camera uit te zetten, maar stiekem toch door bleef filmen, werd het scherm zwart. En ook alle ‘Sortie’-bordjes doofden en het was heel erg donker in de filmzaal. Maar na 10 seconden floepten de lichten weer aan, maar de projector bleef uit. We keken of er oiemend in de projectiecabine was, en liepen toen naar de foyer om te kijken of we een operateur konden vinden. De film draaide in een gigantisch multiplex met 22 zalen, gebouwd op de plaats waar ooit het ijshockeystadium stond. Maar dit terzijde. In de hal waren ook alleen maar enkele lichten aan en we concludeerden dat de stroom uitgevallen moest zijn en dat die lampen gevoed werden door een noodaggegraat. Terug naar de zaal. Na een paar minuten kwam er iemand van het personeel bevestigen dat er een “major blackout” was, en of we voorlopig wilden blijven zitten. Ze wilden voorkomen dat alle 22 zalen tegelijkertijd de roltrappen gingen bestormen. Roltrappen die het niet deden, maar dat wist u al.

Dus wij bleven zitten. Toen ging het licht wederom uit, blijkbaar had nu ook de noodstroomvoorziening de geest gegeven, en werd het heel erg donker. Er ontstond een heel leuke sfeer van samenhorigheid onder de 20 personen in onze zaal. Er werden grappen gemaakt (“weet iemand nog enge verhalen?) en iemand had een zaklantaarn en zorgde, met zijn vingers, voor een speciale voorstelling van schaduwkonijntjes. Maar na tien minuten (het kunnen er ook vijf of twintig geweest zijn, het tijdsbesef wordt aardig in de war gestuurd in dit soort van situaties) kwam er wederom iemand van het personeel of we alstublieft de zaal wilden verlaten. Ons kaartje zou geldig blijven voor een latere voorstelling. Dus wij verlieten de bioscoop, bijgelicht door een paar personeelsleden met zaklantaarns. Buiten was het ook donker inmiddels, en een paar blokken waren gehuld in dusiternis. Met bewakers voor de deuren, omdat de alarmsystemen natuurlijk ook niet werkten. De metro werkte nog wel, al moesten we een andere ingang nemen, omdat de ‘normale’ ingang door een winkelcentrum gaat, en dat was eveneens heel erg donker.

Als het altijd zo gaat is een blackout best lollig.

Maar nu hebben we wel een avond besteed om de eerste tien minuten van een film te zien. Een film die we nu een andere keer moeten gaan zien, terwijl er nog zoveel andere films zijn te zien die we ook nog niet hebben gezien. Zucht.

[We kregen de volgende week wel 4 vrijkaartjes voor het ongemak]