Hartverscheurende toestanden op Schiphol, waar een aantal van m'n vrienden me uitzwaait. Het voelt vreemd genoeg niet anders dan de vorige keren dat ik naar Montréal vloog. Het vreemde is dat ik niet meer terugga, maar hoewel ik het weet, dringt dat feit nu toch nog niet tot me door. Dat komt vast nog wel over een paar maanden.
Ja, ik zal al deze mensen (an al die andere vrienden en familieleden die al eerder afscheid namen) zeker missen, maar ik heb gekozen om deze grote stap te maken. En na bijna twee jaar van voorbereiding is het fijn om nu eindelijk weg te mogen, met een visum in m'n paspoort. Of het allemaal een succes gaat worden dat weet ik niet, maar ik kan het alleen maar te weten komen door de stap te nemen.
|
