|
Op de vlucht naar Londen zit naast een ontwikkelingswerker die naar Oeganda vliegt. We praten over werken in een ander land en over het missen van belangrijke gebeurtenissen zoals geboorten en sterfgevallen omdat je er te laat of helemaal niet bij bent. Hij zegt dat het wel went en dat het bu, met email en goedkope telefoon verbindingen een stuk makkelijker is dan vroeger
Na een korte tussenstop in Heatrow, het vliegveld dat mijn persoonlijk prijs voor het lelijkste tapijt in de wereld krijgt, vlieg ik verder naar Montréal. Ik zit nu naast een mede-immigrant, een Franse jongen die voorlopig op een jaarvisum naar Montréal vertrekt. Hij is er pas een keer eerder geweest, ik voel me een ervaren rot
De immigratieformaliteiten nemeen twee uur in beslag. En ik moet nodig plassen maar er zijn geen wc's voordat je door de douane bent geweest. Waarschijnlijk wegens smokkel maar reuze onhandig. Diezelfde douane doet nog lastig omdat het verhuisbedrijf de spullen die per container komen niet uitgebreid genoeg heeft beschreven. Ik wordt kwaad en zeg dat ik er ook niks aan kan doen nu. Blijkbaar helpt dat en hij zet alsnog een stempel. Ik omhels Alison en ga snel op zoek naar een toilet.
|
