De honden vinden Wim erg leuk (iedereen vond Wim erg leuk; Wim is namelijk erg leuk) en Poupoune springt de hele tijd op zijn schoot. Een echt Montréal ontbijt: bagels met cream cheese en zalm.

Daarna breng ik Wim naar het station waar hij de trein neemt naar Toronto. Een treinreis van bijna 5 uur, ik hoop dat ie een boek bij zich heeft.

Na de lunch naar het Science Museum. Het is al laat dus we gaan er niet in omdat het een hands-on museum is en je er een uur of drie voor nodig hebt. Wel gaan we naar een 3D IMAX film over insecten. In het Frans maar Wim zegt, ‘Geeft niks, ik ken die beesten allemaal toch wel”. Wim is namelijk fotograaf en gespecialiseerd in stereofotografie en foto’s van microorganismen en insekten. Bekijk zijn werk hier, het is erg de moeite waard. Die film is dus erg interessant voor Wim. In werkelijkheid viel ie erg tegen en viel ik zowat in slaap.

Toen we het museum uitkwamen was er inmiddels een echte sneeuwstorm losgebarsten. Met veel sneeuw in korte tijd en zelfs met donderslagen. Dus Wim maakte meteen kennis met het Candese weer in de lente.

We liepen door de sneeuwstorm naar het restaurant waar we die avond zouden eten met Alison en Anne, en we waren compleet wit.

‘s Ochtends met Wim naar een museum dat dicht was op dinsdag, daarna naar het planetarium om uit te vinden dat de show met foto’s van Hubble pas on 14:30 begon en toen maar gaan lunchen in Santropol, een reasurant met heel bijzonder sandwiches.

De sandwiches die je besteld in Santropol, zijn zo dik dat je ze met mes en vork moet eten. Als je dat niet doet zoals ik, dan valt de vulling er aan alle kanten uit.

Bezoek uit Nederland. Wim, vriend en fotograaf heeft een klus in Toronto en komt een paar dagen op bezoek voor hij de trein neemt naar die grote stad hier 550 kilometer vandaan.

Hij was bijna niet gekomen vandaag, want de KLM had het toestel ruim overboekt en hij stondt samen met nog 7 mensen op de ‘wachtlijst’. Maar Wim stond erop dat hij vandaag naar Montréal moest, dus toen er iemand inging op de omkooppraktijken van de KLM en zijn ticket voor 300 euro ‘verkocht’ mocht Wim toch nog mee.

Omdat de kassajuffrouwen ook alles inpakken duurt winkelen hier tamelijk lang. En je houdt er een hoop plastic zakken aan over. Maar gewoon dingen zonder zak in je karretje doen is er niet bij. Ik deed dat met bijvoorbeeld bier en WC-papier, en prompt kreeg ik een paar stickers aangereikt die ik op die produkten moest plakken om te bewijzen dat ik betaald had. Alles moest en zou ingepakt worden. We recyclen die zakken wel, want ze recyclen hier ook plastic gelukkig.

Winkelen op zondag is hier heel normaal; alle winkels zijn gewoon open, somige zelfs tot laat in de avond. En er zijn winkels die 24 uur per dag, 7 dagen per week open zijn. Maar die moet je wel zoeken, ze zijn niet zo normaal als in de VS en in Toronto. Het is erg praktisch en ik denk er geeneens meer bij na, maar voor Nederlanders is het vreemd, bleek net toen ik met iemand uit Nederland aan het chatten was.

Iemand heeft een hoop lol gehad met het stapelen van blikken.

Een per twee maanden gaan we voorraden in slaan in een supergrote supermarkt. Deze ligt niet eens buiten de stad, maar wel 15 minuten rijden van ons huis.

We moeten ons bedwingen om niet twee karrentjes vol te laden. Nieuw dit keer is gerecycled WC-papier, dat hier erg lastig te krijgen is. Het is wel superwit, grijs papier daar durft men blijkbaar zijn billen niet aan te branden. Dus is het waarschijnlijk gemaakt van afvalpapier van drukkerijen enzo, en niet van oude kranten.

Dit keer was het geloof ik het hoogste bedrag dat we in een keer heb afgerekend. Maar er zat dan ook voor meer dan 50 dollar aan noten bij. We eten geen vlees, dus we moeten met noten en bonen (en veel groenten) onze eiwitten op peil houden. Alison (en soms ik) kookt erg lekker vegetarisch gelukkig.

Vanaf vandaag is het officieel lente. Maar na een paar erg zachte weken kregen we vannacht 5 cm sneeuw en het sneeuwt nog steeds. En voor zondagnacht wordt er zelfs -15 voorspeld. De winter is dus nog niet voorbij.

Het verven van de keukenkastdeurtjes is iets meer werk dan aanvankelijk gedacht. Een laag grondverf plus drie lagen kleur maal 34 deurtjes en dat aan beide kanten. Met drogen kost dat zo’n 5 dagen.

Maar ze worden wel heel mooi!

Terwijl ik in de kelder aan de keukenkastdeurtjes aan het werken ben (ze zijn bijna af, ik ga ze morgen de eerste laag verf geven) hoor ik een hoop lawaai op straat en zie zwaailichten door de kelderramen.

Buiten gekomen blijkt dat er een keukenbrandje bij de overburen was. Niks ernstigs, geen gewonden en de brandweer, uitgerukt met twee ladderwagens en een pompwagen, kon het met een schuimblusser af.

Brand wordt erg serieus genomen hier, er zijn bijvoorbeeld veel meer brandweerkazernes dan in Nederland. Maar de huizen in Montréal bestaan dan ook voor 80 procent uit hout. En als er dan brand uitbreekt kan het hard gaan. Terwijl ik in Nederland was vorige maand is er in de buurt nog een forse brand geweest en daar gaapt nu een groot gat omdat er wel 4 huizen gesloopt moesten worden. Dat is zo’n twintig mensen die een ander huis moeten zoeken. En men is hier vaak niet eens verzekerd tegen brandschade…

Lunch met François, een vriend en collega Director programmeur. Wie weet komt er ooit nog wel eens werk via hem, maar verder was het gewoon ook gezellig. We zijn gaan dim-summen in China town.

Je krijgt een bord en stokjes en en dan komen er vervolgens dames met karretjes langs volgeladen met klieine hapjes, en dan kun je wijzen wat je wilt hebben. Wij hebben onder andere paprika met garnalen, gestoomde rijst met kip, Aubergines met vis, gestoomde garnalen in rijstdeeg en nog een vijftal gerechten gegeten.

Vegetariër blijven is lastig want je weet soms echt niet waar de gerechten van gemaakt zijn. Soms zelfs niet nadat je ze hebt gegeten. Maar over het algemeen is het erg lekker.

Hier zie je François nog net een sesam bal naar binnen werken.