Black Friday, white snow and a loaner dog.

On Black Friday, when you are suposed to support the US economy by buying things you don’t really need, we managed to sneak away with Aliosn’s uncle’s dog Alias for a hike. It was cut short because the dog was tired and fed up with the snow accumulating between his toes after an hour. He should have worn doggy boots, but uncle Sean didn’t have any available.

On our way for the American Thanksgiving celebrations with Alison’s family. Even though the weather predictions only mentioned “some flurries” we ended up in a snow storm near Mexico. No, not that Mexico, but the town of Mexico, in up-state New York. After some googling (an iPhone is really handy in the car to look up points of interest and to settle disputes) we found out that the region gets the most snow in all of the Eastern US. This is caused by the lake-effect from nearby Lake Ontario where moist air is blown ashore.

We managed to pass the storm without any damage although I saw some cars in the ditch and even saw a car, coming from the opposite direction, spin out and go straight into the median ditch right in front of me. A spectacular sight with a huge fountain of snow. The passengers seemed to be unharmed. In retrospect I should have called 911, but I’m not that used to having a cell phone on me.

After yesterday’s Canadian elections (aiaiai, the Conservatives won a lot of seats) it is now time to pay our full attention to the presidential elections of the United States. The elections are three weeks away and Alison has already received her absentee ballot. Last time (4 years ago) she received her ballot 9 months too late. It had been “mistakenly” sent to St. Thomas, one of the US Virgin Islands and it took a very long while to finally reach us. And it didn’t even arrive in a bottle.

Anyway, Alison is a dual US-Canadian citizen and it’s time to vote. Just as with the Canadian election, her vote doesn’t really matter. I don’t think McCain has much chance winning in the state of New York, but if they’ll ever use the popular vote for statistics it might show up. If they actually open those absentee ballot envelopes. I heard they are only opened and counted if the outcome is too close to call.

Alison always lets me vote since I’m more au courant of the political news than she is. [Okay, that’s not true, and she wasn’t happy with it. See her comment below.] Not that the choice at hand is particularly difficult this time around.

But filling out the ballot actually is difficult. So maybe my American readers can help me. Let me explain. I’d have expected to find entries for the candidates of the parties on the ballot: Obama for the Democrats, McCain for the Republicans and maybe one or two others that are running as independents. But instead there are 10 choices for president and vice-president. (click on the picture above to read the entries)

McCain & Palin have three entries and Obama & Biden two, and then there are no less than 5 independent candidates, four I’ve never heard of and Ralph Nader.

But why does McCain/Palin have three boxes? So their chances would triple? To confuse the uneducated or first-time voter? I’m well educated and I do find it highly confusing.

Of course I’m going to vote for that one, but which box on the ballot should I check?

Should I choose: Democratic Electors for Obama/Biden or Working Families for Obama/Biden?

What is the difference? Will it affect the outcome of the election?

If you have the answer, please let me know in the comments. Thank you.

If you ever need to cross the Canadian-USA border with ten kilos of drugs, a couple of guns or a dead body in the trunk, I have a tip for you.

Do as we did.

There was a long line for the border crossing, apparently we weren’t the only Canadians who thought that spending the Canada Day long weekend in the US was an excellent plan. The line in front of the customs stretched out all the way to the toll bridge. So since the road was on an incline I turned off the engine and when the cars in front of us moved I just pressed the clutch down and let the car move by gravity. This went on for more than an hour, but the final part of the line was on flat terrain so I had to start the engine in between the long periods of waiting.
Just when we were the first in line and it was finally our turn to approach the booth I tried starting the engine but it didn’t do a thing. The battery was completely flat. O shit, I forgot to turn off the lights and we were listening to the iPod so the lights had completely drained the battery.
I stepped out of the car, and started pushing. Immediately four US Immigration officers ran towards me. O shit, I though again. But they didn’t jump on me but instead went to the back of the car and started pushing until it was in front of the little booth. Four officers! No wonder those lines are so long.

Arrived at the booth the immigration officer refrained from all the questioning and the “trying-to-make-you-nervous”-spiel (that usually works with me) and just asked us where we were going and after we answered we could go. The same four officers gave us a push to a parking space a bit further along the road, I went inside to get my visa and to be fingerprinted (foreigners are all criminals) and that was it. That was by far my easiest border crossing ever.

After I received my visa, Alison single-handedly pushed the car (Okay, it helped that the road went down a little), I kick-started it into gear and we went on with our journey.

Please take advantage of this tip while you still can. I’m sure that when the US authorities read this loglog entry they will close this loophole immediately.

What do you do when you are in the U.S. and Apple just introduced a new gadget?

You head to the Apple store and let your inner geek out. This photo was taken with an iPhone by myself so it’s a bit wide-anglish. I then mailed it to myself because that is the only way to get stuff of the phone.

iPhone itself is quite impressive. If I was into cell phones, had money to burn and lived in God’s own country, I might have been seriously tempted to buy one. But neither of these pre-requisites are met so I’m safe. But still it was nice to play with the thing for half an hour.

In the store there was a big table with 15 iPhones all logged in to the Wifi network so the connections were fast. The internet browser is absolutely fantastic and I can see you can actually read whole web pages. You can easily zoom in and out and scroll over any webpage just with your finger tip.

for a computer translation.]

Helaas geloof ik niet in engelen, maar ik heb wel enorm veel geluk gehad.

We hadden een paar dagen gewandeld en gekampeerd in de Adirondacks, een heel erg groot nationaal park in het noorden van de staat New York. Onze terugkeer in de bewoonde, lawaaÔge wereld was iets later dan gepland en we moesten nog een heel erg lang eind rijden, terug naar Montréal. Over kleine, bochtige wegen, met veel tegenliggers. Maar A. keek op de kaart en vond een shortcut, letterlijk dwars door de middle-of-nowhere. Okay, die namen we dus, want dat scheelde een uur of zo. De weg werd steeds verlatener en na een kruising met een oude spoorlijn stond er plotseling een groot bord: “Pavement ends”. Dus die weg door de middle-of-nowhere was gewoon een zandweg. Een tamelijk goede en brede zandweg, maar toch. Ik had zelf op de kaart moeten kijken, want het was inderdaad een uiterst dun lijntje. Maar inmiddels hadden we al vijfentwintig kilometer in deze route “geÔnvesteerd”, en we hebben een vierwielaangedreven auto en het was maar 15 km zandweg en daarna beloofde de kaart ons weer een asfaltweg.

De kortste weg tussen twee punten is niet altijd de snelste. Zelfs Google maps stuurt je via de zuidelijke omweg.

Helaas hadden we geen Internet in de auto (zelfs mobiele telefoons doen het niet in die buurt kwamen we later achter) dus vervolgden we onverdroten onze weg. Een bochtige weg, maar wel goed onderhouden, met een harde onderlaag en wat los zand en grint daarbovenop. Na een 15-tal kilometer, in welke we slechts een tegenligger hadden en ook maar een zijweggetje, stond er zelfs een waarschuwingsbord dat waarschuwde voor een scherpe bocht. Na die bocht ging de weg tamelijk steil naar beneden en vervolgens plotseling naar links. En daar begon onze trouwe Subaru met ABS en vierwiel aandrijving te slippen. We reden niet zo heel erg hard, zo’n 50 km, maar ik kreeg de auto niet meer in het gareel. En na zo’n dertig meter, inmiddels met nog maar weinig vaart gingen we net met de voorwielen in de lage berm, en de zwaartekracht trok ons verder het bos in. De auto kwam vrijwel meteen tot stilstand, ongeveer een meter naast een hele dikke boom. De airbags waren niet afgegaan, de motor draaide nog en we keken elkaar aan en zeiden: “Mmm, dit is geen goede plek om een ongeluk te hebben.” en meteen daarna “En de camera batterij is op, dus we kunnen niet eens een foto maken.” Het is grappig hoe ironisch men kan zijn in zulke ogenblikken.

Ik zette de motor af, we openden de portieren en stapten uit om de schade te inspecteren. die viel reuze mee, we hadden niks geraakt en stonden keurig haaks naast de weg geparkeerd, met de achterbumper nog net op de weg. Maar met de voorkant van de auto wel 1 meter lager dan de weg en zonder hulp van een sterke auto of takelwagen zouden we hier nooit van z’n leven meer weg komen. Wat te doen? Vijftien kilometer teruglopen naar het laatste dorp, Big Moose, of juist verder, het onbekende tegemoet? Terwijl A. haar wandelschoenen aandeed hoorden we een auto aankomen. Een zware pickup zelfs. Er bestond een god. Helaas hadden de twee heren geen kabel aan boord en konden ze ons niet helpen. Maar er stopte nog een auto, die ons een lift aanbood naar Big Moose. Ik moest echter nog wat pakken, -trui, water, kaart- en toen ik weer uit de auto kroop was ie al weer weggereden. Nu ja, er bleek toch wel iets meer verkeer te zijn dan wij oorspronkelijk dachten dus we besloten niet te gaan lopen, maar af te wachten op de volgende voorbijganger. Bij onze auto hadden we in ieder geval een goed excuus om te liften, mede omdat Amerikanen niet zo gauw lifters meenemen tegenwoordig, en zeker niet in de middle-of-nowhere. Die auto kwam, een bejaard echtpaar in een grote SUV, en ze wilden ons best meenemen naar Big Moose.

Daar kwamen we een twintigtal minuten later aan, en bij de eerste (en enige) public phone van het gehucht, voor het lokale jagers restaurant belden we de AAA, de amerikaanse wegenwacht. Gelukkig waren we lid van de Canadese evenknie, en we werden snel doorgeschakeld naar de lokale servicepunt. Die zaten echter wel een eind weg dus de takelwagen kwam pas een uur later. Wij gebruikten de tijd om een lekkere vis te verorberen. Toen de takelwagen kwam en we samen weer naar de plek des onheils waren gereden, had hij echter niet veel moeite om onze auto uit de berm te trekken. Het leek alsof de Subaru geen schade had geleden. Ik maakte een kort testritje, keerde een mijl verder weer om en, na een fooi, stuurde we hem weg. En toen? Toen gingen we verder, nu wel iets voorzichtiger rijdend.

Maar in weerwil van de informatie op de kaart hield de zandweg maar niet op. En voor ons gevoel ging ie ook nog eens veels te zuidelijk. Maar eindelijk, na zo’n vijfendertig kilometer zandpad, veranderde de weg in asfalt, maar verder bleef het vrijwel even desolaat. Geen verkeer en ook geen huizen. Enfin, zo’n twee-en-half uur na onze herstart kwamen we eindelijk in de bewoonde wereld aan. En om kwart over vier in de morgen (na een hazeslaapje op een parkeerterrein) waren we eindelijk in Montréal, een avontuur rijker. Maar zonder foto’s.

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Het is Labour Day Weekend. Of eigenlijk Labor Day Weekend, want we zijn in de verenigde staten en daar schrijven ze een beetje raar. Maar ze hebben er ook maandag vrij en dat komt goed uit.

We zijn in Cherry Valley, een klein dorpje in upstate New York (dat ‘upstate’ betekent dat het in het noorden is niet in New York City) alwaar een nicht van Alison ieder jaar een groot feest geeft, de Harvest Party. Groot, zo’n 300 gasten, die voor 10 dollar zich tegoed kunnen doen aan 15 vaten bier en een heleboel eten. Dat eten – iedereen neemt een gerecht mee – staat in een grote tent in het geval van regen, die gelukkig uitbleef, en er is ook een podium in de grote oude houten schuur alwaar een paar bands speelden, waarvan een met Alison’s oom John op saxofoon. Dat hielden ze vol tot twee uur. Ik niet, ik viel letterlijk om, mede doordat ik een keelontsteking heb. Maar pijnstillers werken gelukkig wel een beetje, dus ik slaap wel in, uiteindelijk.

Dus ik mistte de uittocht van de meer dan 100 auto’s met hun bestuurders in kennelijke staat van dronkenschap. Persoonlijke ongelukken deden zich gelukkig niet voor.

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Zo, laat niemand denken dat ik niet in Rotterdam ben geweest vandaag.

Ha, ik ben ook nog in Amsterdam geweest zelfs.

Hoeveel de population van Amsterdam is weet ik niet, maar het was maar 10 minuten van Rotterdam en er waren geen file’s. Kom daar nog eens om, vandaag de dag.

Het was wel bijna 5 uur rijden vanaf Montréal, maar dat had ik er graag voor over.

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Vier juli is de Amerikaanse nationale feestdag en dat wordt altijd heftig gevierd. Zo hadden we vannacht vuurwerk in het bos (we waren inmiddels al duidelijk weer bijna in de bewoonde wereld aangekomen) en alle campeerplekken waren bezet dus moesten we een paar kilometer verder lopen totdat we een kampeerplek vonden die alleen maar door gekken met rugzakken kon worden bereikt en niet met een moterboot. Dat maakte hem een stuk minder aantrekkelijk voor feestvierende Yanks met veel bier en barbeque’s.

Op de terugweg raakten we in de Fourth-Of-July-Parade van Plattsburgh verzeild. Als ze toch eens wisten wat voor een anti-amerikaanse opmerkingen we maakten in de auto…

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Nog steeds geen eland gezien, maar wel:

• 2 bevers
• 7 slangen
• 3 loons
• 2 rode eekhoorns
• een tiental padden
• een twintigtal bruine kikkers
• honderden brulkikkers (gehoord)
• een zwarte labrador
• miljoenen muggen (98% DEET werkt)
• duizenden dazen (98% DEET werkt niet, maar een pets wel)

Geen beren gelukkig, want de grote hoop berenstront die we wel zagen deed ons besluiten dat we de beer zèlf niet echt hoefden te zien.

We hebben wel twee wasberen gezien, maar die lagen dood naast de weg.