dutch

Mijn moeder ligt nog steeds in het ziekenhuis. Naast twee herseninfarcts heeft ze nu ook nog een longontsteking. Ze heeft een infuus tegen uitdroging en om de antibiotica toe te dienen en krijgt ook zuurstof met een slangetje in haar neusgat. Dit weet ik allemaal alleen via telefonisch en email contact met mijn zus.

Ik hoop dat ik haar nog eens zie, maar het is heel goed mogelijk dat het de laatste keer was dat we elkaar zagen. Het afscheid was emotioneel, vreemd genoeg was ik zelfs nog meer geëmotioneerd dan zij.

Mama bedacht dat het leuk zou zijn als ik en mijn broer, zusters en zwagers en schoonzus samen gaan eten in een restaurant in de buurt van Nijmegen.

Het is heel gezellig maar het is raar want we doen dit min of meer ter ere van m’n moeder terwijl ze zelf niet aanwezig is. Maaike stelt voor om haar en Alison er dan maar digitaal in te monteren, maar dat heb ik toch maar niet gedaan. Te lui.

Helemaal rechts zie je mij en Alison tijdens ons huwelijk, rechtsboven op het scherm zie je het beeld van mijn camera (net niet in beeld boven mijn computerscherm) met mijzelf met de fotocamera in de aanslag en de rest van het scherm wordt gevuld met Marijn die ondanks verwoede pogingen van Stivoro en het ministerie van Financieën nog steeds niet is gestopt met roken. O, en dit videochatten gaat met zo’n 20 beeldjes per seconde, dus het is echt net alsof je naar de televisie kijkt. Helaas op het moment alleen voor Mac gebruikers.

Toen ik terugkwam uit Arnhem om een uur of twaalf kwam er net een chatrequest binnen van Marijn. En natuurlijk moest ik even uitproberen of de camera nu wel werkte. En ja hoor, loud and clear! Deze camera (net niet in beeld) heeft mijn moeder gekocht zodat we met elkaar konden videochatten tussen Nederland en Canada. Maar er was iets raars met haar ADSL modem aan de hand waardoor het dus niet werkte. Althans niet bij haar. Met een helboel ander vrienden heb ik vanuit Montréal uitgebreid ge-video-chat. Inmiddels had ik ergens op een website de vermoedelijk oplossing gevonden, maar die was te ingewikkeld om door mijn moeder te laten uitvoeren. Ze heeft namelijk al moeite genoeg om het email programma te bedienen. Computers zijn ook lastige dingen want ze kunnen gewoon teveel en hebben veel teveel knopjes voor mensen van 79. In ieder geval werkt het nu, nadat ik iets aan de modem setting heb veranderd, al kan m’n moeder er nu jammer genoeg even geen gebruik van maken. Wellicht wel in het revalidatie centrum waar ze waarschijnlijk binnenkort, als haar toestand stabiel is, naartoe verhuist.

Mama vroeg vandaag al om haar computer, ze is wel een beetje verslaafd.

Samen met Jan ging Papa Max ophalen bij Oma Bus. Toen ze thuis waren troffen ze daar een vreemde meneer aan, een vriend van mama uit Canada. Maar Max had meer aandacht voor het grote ingepakte kado dat op de tafel lag. Vol ongeduld scheurde hij het papier eraf en opende hij de doos. Een telraam! Maar hij kan het ook gebruiken als muziekinstrument als hij het heen en weer schudt.

Meer over Jan en Max bij collega fotologger Zus van Zonen.

Met haar heb ik vanavond heel genoeglijk gegeten bij een Italiaans restaurant in Arnhem. Doordat we allebei elkaars log lezen (zij heeft me ertoe aangezet om dit log te beginnen) was het alsof we elkaar onlangs nog gezien hadden en niet een half jaar geleden.

PS Om misverstanden uit de weg te ruimen: dat telraam was geen kado van mij hoor. Daar ben ik veels te dom voor.