dutch

Wat drie uur vergeefs wachten al niet kan doen met een mens…

Ik was dus wederom bij de SAAQ voor mijn rijbewijs. Ik moest mijn medische verklaring inleveren. Na anderhalf uur kon ik het formulier inleveren en na wederom anderhalf uur hoorde ik dat ik per brief antwoord zal krijgen. Dat voorspelt niet veel goeds.

Nee, dit commentaar kaartje heb ik maar niet opgestuurd…

Update 15 april: Vandaag de brief gekregen. En ik krijg toch mijn rijbewijs. Het betekent wel dat ik weer terug moet naar die verschrikkelijke wachtzaal…

En zowaar krijgen we nog even een flink pak (15 cm) sneeuw. Dat kan hier zo maar, zelfs in April.

Poupoune vindt het wel leuk, een beetje ravotten in de sneeuw.

Alison werkt aan de keukengordijnen met een hoofdlamp op om beter te kunnen zien. Of zou ze een kater hebben na gisteren en nog steeds dubbel zien?

Feestje ter ere van mijn mid-life crisis. Alison heeft (met hulp van vriendinnen voor de laatste hand) wederom een taart gebakken, mogelijk nog lekkerder dan die van donderdag.

Er waren een hoop mensen, en het waren niet eens allemaal vrienden en familie van Alison. Niet gek voor een nieuwe immigrant.

Feestjes waar niet gerookt word, en waar iedereen rond elven vertrekt, waar vind je ze nog? In Canada.

Ik was bij een vriend van Alison, om hem te helpen met het maken van een simpele webpagina, en toen kreeg ik deze bon. Je mag in zijn straat namelijk 1 uur per dag niet parkeren. En ik was me daarvan niet bewust, want in onze straat is dat 1 keer per week, en ook dat was ik al weer vergeten, want ik parkeer eigenlijk nooit op staart maar bijna altijd achter het huis.

Ach ja, het is maar 25 dollar. Geloof ik. Ik kan het ding namelijk niet lezen want het regende hard en het is een doorweekt vodje.

Update: na droging is de bon eindelijk min of meer leesbaar en blijkt het alleen een waarschuwing te zijn. De parkeerpolitie hier waarschuwt blijkbaar eerst. Fijn.

Veertig kaarsjes uitgeblazen in één keer.

Wederom naar de SAAQ (zie ‘Rijbewijs’ op 9 maart) om mijn rijbewijs eidelijk om te wisselen. Het was vreselijk druk, er was zelfs geen parkeerplaats te vinden op het tamelijk grote parkeerterrein. Na weer in de rij te hebben gestaan voor een nummertje nam ik plaats in de zaal. Ook daar was nauwelijks een stoel meer vrij. Mijn nummer was dit keer B95. De display gaf aan dat in de B categorie momenteel nummer 66 aan de beurt was. Ik wachtte een half uur. Nog steeds nummer 66. Ik ging naar buiten om even een frisse neus te halen. Vlakbij was een grote supermarkt. Ach, laat ik wat leesvoer gaan halen. Na drie kwartier weer terug in de zaal. B67.

Ik reken snel uit dat in dit tempo ik over 2 dagen aan de beurt zal zijn.

Ik vertrek. De veiligheidsbeambtes hangen plakaten op dat het allemaal wat langzamer gaat wegens een computerstoring. Leve de computer. Al met al, een welbestede woensdagmiddag.

De Biosphere was oorspronkelijk het amerikaanse paviljoen voor de wereldtentoonstelling van 1967. Na die tentoonstelling zijn de meeste paviljoens gesloopt maar deze bolconstructie, gemaakt van stalen buizen, is gekocht door Canada en nu in gebruik als een museum over water.

De architect was Buckminister Fuller en deze bollen worden ook wel Bucky balls genoemd. Er is zelfs een molecuul naar deze architect geneomd (Koolstof 60).

De tentoonstelling was niet echt erg interessant, maar het uitzicht was mooi en raar genoeg kreeg ik in de bol hoogtevrees wanneer ik naar boven keek. Het is echt een hele grote bol namelijk.

Op verzoek van Waa: als je een rood-blauw brilletje hebt kun je hier de 3D-foto zien die we vorige week gemaakt hebben, toen er nog sneeuw lag.

Wim kijkt uit over Downtown Montréal
(Klik plaatje voor grotere versie)

Wim is weer terug uit Toronto en we gaan weer een dagje op stap. Eerst naar het uitzichtspunt bovenop de heuvel (‘The Mountain’) waar Montréal naar is genoemd (‘Mont-Royal’, koninklijke berg).

Vanaf hier kijk je uit over Downtown Montréal. Daar staan de wolkenkrabbers van Montréal, al zijn ze niet superhoog. Er is namelijk een gemeentelijke wet dat geen enkel gebouw hoger mag zijn dan het hoogste punt van de Mountain. En dus zijn ze allemaal ongeveer even hoog.

Op de achtergrond zie je nog een paar ander heuvels, ontstaan omdat de St. Lawrence rivier de rots blijkbaar iets te hard vond.

We lunchen in de zon want het is prachtig weer, en gaan daarna nogmaals naar de Biosphere.

10 graden, zon en vieze ramen. Tijd voor de grote lenteschoonmaak.

(We hebben een schoonmaakhulp, maar die is invalide en schoonmaakhulpen wassen hier geen ramen volgens Alison.)