I checked out the original tweet and the contest details and decided to retweet as well, you’ll never know.

And then, on Friday the 13th, I got these tweets:

Yay! I had won!

I never win things but now I did. So on 7 October we’ll be flying in this gigantic plane, the biggest passenger plane in the world, to Paris, making a lot of people jealous. This plane is normally not flying on the Paris-Montreal route, but it’s a special flight celebrating the 60th anniversary of Air France in Canada.

Air France A380 Landing

Okay, Paris is not my dream destination, that was Thimphu, the capital of the kingdom of Bhutan, who’s former king invented the GNH index, the Gross National Happiness Index. But I’m sure we’re going to have fun.

Now we’re researching a cheap hotel in Paris. If you know one, please leave a comment.

Update: No need for an hotel anymore. A friend offered to loan us her apartment in the centre of Paris for the weekend! Thanks for all the tips, in comments or by email.

Alison asked if she could use the ladder: “I want to remove the vine out of that almost leafless tree so maybe it will do a bit better.” I went into the basement to get the ladder, which took some effort since I really should clean up, and put it up against the tree for her. Then I went inside to continue my work on the computer.

A few minutes later Alison came in. “Uhm, I think the tree fell down.” I asked if she was okay and then went outside to see what had happened. The tree had snapped off at its base, just below ground. Apparently the reason it didn’t have much leaves was that it had rotted away, probably because the strangling vine had deprived it of nutrients. Fortunately it didn’t fell all the way to the ground which might have injured Alison, but just fell a metre until it rested against the neighbour’s garage. I hate that garage, since it takes away a lot of sun from our garden, but for a change it proved useful.

I interrupted my work, got my electric saw out of the garage, and went up on the garage’s roof to cut the tree in pieces. That went pretty quick and a few hours later the whole tree was in my car and I was underway to deposit it at the Eco Centre at the end of our street. Usually when I come here to deposit debris of one of my renovations it’s very busy with contractors. But today it was Sunday and there was hardly anyone. So I was relatively quick back to work.

for a computer translation.]

Helaas geloof ik niet in engelen, maar ik heb wel enorm veel geluk gehad.

We hadden een paar dagen gewandeld en gekampeerd in de Adirondacks, een heel erg groot nationaal park in het noorden van de staat New York. Onze terugkeer in de bewoonde, lawaaÔge wereld was iets later dan gepland en we moesten nog een heel erg lang eind rijden, terug naar Montréal. Over kleine, bochtige wegen, met veel tegenliggers. Maar A. keek op de kaart en vond een shortcut, letterlijk dwars door de middle-of-nowhere. Okay, die namen we dus, want dat scheelde een uur of zo. De weg werd steeds verlatener en na een kruising met een oude spoorlijn stond er plotseling een groot bord: “Pavement ends”. Dus die weg door de middle-of-nowhere was gewoon een zandweg. Een tamelijk goede en brede zandweg, maar toch. Ik had zelf op de kaart moeten kijken, want het was inderdaad een uiterst dun lijntje. Maar inmiddels hadden we al vijfentwintig kilometer in deze route “geÔnvesteerd”, en we hebben een vierwielaangedreven auto en het was maar 15 km zandweg en daarna beloofde de kaart ons weer een asfaltweg.

De kortste weg tussen twee punten is niet altijd de snelste. Zelfs Google maps stuurt je via de zuidelijke omweg.

Helaas hadden we geen Internet in de auto (zelfs mobiele telefoons doen het niet in die buurt kwamen we later achter) dus vervolgden we onverdroten onze weg. Een bochtige weg, maar wel goed onderhouden, met een harde onderlaag en wat los zand en grint daarbovenop. Na een 15-tal kilometer, in welke we slechts een tegenligger hadden en ook maar een zijweggetje, stond er zelfs een waarschuwingsbord dat waarschuwde voor een scherpe bocht. Na die bocht ging de weg tamelijk steil naar beneden en vervolgens plotseling naar links. En daar begon onze trouwe Subaru met ABS en vierwiel aandrijving te slippen. We reden niet zo heel erg hard, zo’n 50 km, maar ik kreeg de auto niet meer in het gareel. En na zo’n dertig meter, inmiddels met nog maar weinig vaart gingen we net met de voorwielen in de lage berm, en de zwaartekracht trok ons verder het bos in. De auto kwam vrijwel meteen tot stilstand, ongeveer een meter naast een hele dikke boom. De airbags waren niet afgegaan, de motor draaide nog en we keken elkaar aan en zeiden: “Mmm, dit is geen goede plek om een ongeluk te hebben.” en meteen daarna “En de camera batterij is op, dus we kunnen niet eens een foto maken.” Het is grappig hoe ironisch men kan zijn in zulke ogenblikken.

Ik zette de motor af, we openden de portieren en stapten uit om de schade te inspecteren. die viel reuze mee, we hadden niks geraakt en stonden keurig haaks naast de weg geparkeerd, met de achterbumper nog net op de weg. Maar met de voorkant van de auto wel 1 meter lager dan de weg en zonder hulp van een sterke auto of takelwagen zouden we hier nooit van z’n leven meer weg komen. Wat te doen? Vijftien kilometer teruglopen naar het laatste dorp, Big Moose, of juist verder, het onbekende tegemoet? Terwijl A. haar wandelschoenen aandeed hoorden we een auto aankomen. Een zware pickup zelfs. Er bestond een god. Helaas hadden de twee heren geen kabel aan boord en konden ze ons niet helpen. Maar er stopte nog een auto, die ons een lift aanbood naar Big Moose. Ik moest echter nog wat pakken, -trui, water, kaart- en toen ik weer uit de auto kroop was ie al weer weggereden. Nu ja, er bleek toch wel iets meer verkeer te zijn dan wij oorspronkelijk dachten dus we besloten niet te gaan lopen, maar af te wachten op de volgende voorbijganger. Bij onze auto hadden we in ieder geval een goed excuus om te liften, mede omdat Amerikanen niet zo gauw lifters meenemen tegenwoordig, en zeker niet in de middle-of-nowhere. Die auto kwam, een bejaard echtpaar in een grote SUV, en ze wilden ons best meenemen naar Big Moose.

Daar kwamen we een twintigtal minuten later aan, en bij de eerste (en enige) public phone van het gehucht, voor het lokale jagers restaurant belden we de AAA, de amerikaanse wegenwacht. Gelukkig waren we lid van de Canadese evenknie, en we werden snel doorgeschakeld naar de lokale servicepunt. Die zaten echter wel een eind weg dus de takelwagen kwam pas een uur later. Wij gebruikten de tijd om een lekkere vis te verorberen. Toen de takelwagen kwam en we samen weer naar de plek des onheils waren gereden, had hij echter niet veel moeite om onze auto uit de berm te trekken. Het leek alsof de Subaru geen schade had geleden. Ik maakte een kort testritje, keerde een mijl verder weer om en, na een fooi, stuurde we hem weg. En toen? Toen gingen we verder, nu wel iets voorzichtiger rijdend.

Maar in weerwil van de informatie op de kaart hield de zandweg maar niet op. En voor ons gevoel ging ie ook nog eens veels te zuidelijk. Maar eindelijk, na zo’n vijfendertig kilometer zandpad, veranderde de weg in asfalt, maar verder bleef het vrijwel even desolaat. Geen verkeer en ook geen huizen. Enfin, zo’n twee-en-half uur na onze herstart kwamen we eindelijk in de bewoonde wereld aan. En om kwart over vier in de morgen (na een hazeslaapje op een parkeerterrein) waren we eindelijk in Montréal, een avontuur rijker. Maar zonder foto’s.

Bent u wel eens geÎvacueerd? Ik wel, namelijk hedenavond. We waren op onze vaste (goedkope) avond naar de bioscoop gegaan, naar de Montréalaise film Jimmywork. En na een tiental minuten, net toen de regisseur pretendeerde de camera uit te zetten, maar stiekem toch door bleef filmen, werd het scherm zwart. En ook alle ‘Sortie’-bordjes doofden en het was heel erg donker in de filmzaal. Maar na 10 seconden floepten de lichten weer aan, maar de projector bleef uit. We keken of er oiemend in de projectiecabine was, en liepen toen naar de foyer om te kijken of we een operateur konden vinden. De film draaide in een gigantisch multiplex met 22 zalen, gebouwd op de plaats waar ooit het ijshockeystadium stond. Maar dit terzijde. In de hal waren ook alleen maar enkele lichten aan en we concludeerden dat de stroom uitgevallen moest zijn en dat die lampen gevoed werden door een noodaggegraat. Terug naar de zaal. Na een paar minuten kwam er iemand van het personeel bevestigen dat er een “major blackout” was, en of we voorlopig wilden blijven zitten. Ze wilden voorkomen dat alle 22 zalen tegelijkertijd de roltrappen gingen bestormen. Roltrappen die het niet deden, maar dat wist u al.

Dus wij bleven zitten. Toen ging het licht wederom uit, blijkbaar had nu ook de noodstroomvoorziening de geest gegeven, en werd het heel erg donker. Er ontstond een heel leuke sfeer van samenhorigheid onder de 20 personen in onze zaal. Er werden grappen gemaakt (“weet iemand nog enge verhalen?) en iemand had een zaklantaarn en zorgde, met zijn vingers, voor een speciale voorstelling van schaduwkonijntjes. Maar na tien minuten (het kunnen er ook vijf of twintig geweest zijn, het tijdsbesef wordt aardig in de war gestuurd in dit soort van situaties) kwam er wederom iemand van het personeel of we alstublieft de zaal wilden verlaten. Ons kaartje zou geldig blijven voor een latere voorstelling. Dus wij verlieten de bioscoop, bijgelicht door een paar personeelsleden met zaklantaarns. Buiten was het ook donker inmiddels, en een paar blokken waren gehuld in dusiternis. Met bewakers voor de deuren, omdat de alarmsystemen natuurlijk ook niet werkten. De metro werkte nog wel, al moesten we een andere ingang nemen, omdat de ‘normale’ ingang door een winkelcentrum gaat, en dat was eveneens heel erg donker.

Als het altijd zo gaat is een blackout best lollig.

Maar nu hebben we wel een avond besteed om de eerste tien minuten van een film te zien. Een film die we nu een andere keer moeten gaan zien, terwijl er nog zoveel andere films zijn te zien die we ook nog niet hebben gezien. Zucht.

[We kregen de volgende week wel 4 vrijkaartjes voor het ongemak]

Na de moord lokt de rust van Canada
Van onze verslaggeefster Aimée Kiene

AMSTERDAM – Sinds de moord op Theo van Gogh lijken Nederlanders meer dan ooit geïnteresseerd in een definitief vertrek naar Canada.

https://www.volkskrant.nl/binnenland/1100674737334.html

gebruikersnaam: registrationisevil
wachtwoord: haha

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

11 September, een dag om terug te kijken. Naar 11 September 2001 toen ik in Toronto in het appartement van Dolph en Mansa, die op huwelijksreis waren, al de gebeurtenissen live op de Amerikaanse TV aanschouwde, maar ook naar 11 September 2003 toen ik officieel ‘landde’ in Canada. Een jaar hier alweer; het lijkt zoveel korter.

Zonder 11 September 2001 was ik hier waarschijnlijk nooit geweest. Want door de aanslagen in New York verkeerde ook Toronto zich weken in een staat van shock. En ik ook, want ik had niemand om de verschrikkingen mee te delen. Bovendien werden al mijn afspraken met mogelijke opdrachtgevers geannuleerd en begon ik Toronto nog vervelender te vinden dan ik al deed. Dus besloot ik om Canada vaarwel te zeggen en terug te gaan naar Nederland. Het was gewoon niet de goede periode. Dolph haalde me echter over om voordat ik terugvloog nog even langs Montréal te gaan, om te ervaren hoe die stad was. En ik liet me overhalen en reisde per trein met mijn veel te veel bagage naar Montréal. Aldaar aangekomen was de sfeer zo anders dan in Toronto dat ik besloot een maandje te blijven om er uiteindelijk zelfs bijna twee maanden te verblijven. Via iemand die ik ontmoette tijdens mijn twee bijna slapeloze nachten in een jeugdherberg vond ik een kamer die je per maand kon huren. Ik installeerde telefoon, nam een Internet abonnement en probeerde te ervaren hoe het was om te leven in Montréal, niet als een toerist maar als een inwoner. Zonder 11 September had ik dat allemaal waarschijnlijk niet gedaan. Het was voor een deel een reactie op mijn niet al te fijne tijd in Toronto. En natuurlijk ook omdat Montréal een heel andere stad is en een verademing vergeleken met de bekrompen, amerikaanse mentaliteit van Toronto.

Tijdens mijn (lange) omzwervingen op Internet kwam ik Alison tegen en het resultaat is dat ik nu al weer een jaar officieel in Montréal woon, getrouwd ben en twee kinderen heb.

Alhoewel ik al een jaar hier ben loopt mijn leven nog niet echt op rolletjes. Ik weet niet of een leven op rolletjes überhaupt wel iets voor mij is, maar dat terzijde. Ik weet niet wat ik wil qua werk en heb daarom ook nauwelijks wat gedaan om werk te vinden. Ik mis mijn uitgebreide vriendenkring in nederland want hoewel ik wel al vrij veel kennissen heb, heb ik nog nauwelijks vrienden hier. En dat is lastig in tijden van crisis. En ik heb ook nog geen dokter terwijl ik die eigenlijk zou moeten bezoeken, wegens niet vanzelf overgaande pijn in mijn gewrichten.

En ik ben ook helemaal niet tevreden over dit weblog. Het is teveel een toeristisch album, met een plaatje bij een praatje. Dus ga ik hier binnenkort de boel omgooien. Ten eerste ga ik voortaan voornamelijk in het Engels schrijven. Not because my English is better, far from that, but because I often can only find English expressions when I write this log. I speak the whole day english, read English, watch English movies and it’s hard to suddely switch to Dutch when I’m not communicating with someone. I’ve no problem spealing Dutch on the phone, or replying someone’s email in Dutch, but for some reason I have a really hard time writing this log in Dutch. Another reason to change the language is that now my weblog is only understandable for people I already know, but who are far away. And because that audience is so broad, consisting of friends, family and acquaintances, I never show the back of my tongue, and most entries stay rather superficial. If I write in English it might be a tool to meet new people here, and that is important. The current form is also too rigid, and often I don’t write things because I don’t have a picture, or because I’m too lazy to transfer it from my camera, crop it and publish it.

So things are going to change here in the coming weeks. I hope for the better, but of course not everybody will agree with me.

Pepe geniet van de zon, terwijl hij de buurtkinderen aan da andere kant van het hek nauwlettend in de gaten houdt. Als ze iets te snel langskomen skaten, rennen, fietsen dan begint hij hard te blaffen. En schel, zoals alleen een chihuahua kan. En als je hem tot de orde roep is ie oostindisch doof.

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Het bed voor de honden is eindelijk tastbaar aan het worden. Er ging een hoop mis totnutoe, hopelijk is het niet symptomatisch. Ik had bijvoorbeeld een rekenfoutje gemaakt waardoor de gezaagde panelen 59 in plaats van 69 centimeter waren. En toen paste de recycling boxen er niet onder, dus toen kon ik opnieuw beginnen met zagen en afronden. Als het af is kunnen, nee, moeten de honden me dankbaar zijn.

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Poupoune, een tiramisu verpakking achtervolgend, kruipt onder de televisie.

[I’m too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Poupoune heeft z’n hoofd vol met buckminsterfullereen.

Dit voetbalvormige molecuul is genoemd naar de amerikaanse architect Buckminster Fuller, die ook in Montréal zo’n koepel heeft gebouwd. Ik berichtte er al eerder over.

Toen ik dit chemische model, bestaande uit 60 koolstofatomen, ergens op Internet zag kon ik het niet laten om het te kopen. Credit cards zijn soms gevaarlijke dingen om te hebben.

[Edited: Buckminister -> Buckminster]