I’m staying in the house of Helmi and Tonio, taking care of their plants and their two cats. It’s very close to the street were I lived before I moved to Montréal. When I walk to it I notice this poem, written on the sidewalk.
Graaf Florisstraat
Mijn Surinaamse buurvrouw staat
nors en stom gevangen
in de deuropening;
haar Spanjaard spuit
het heimwee van de stoep,
zijn slippers geven
zuigende afscheidszoenen.
De boog van machtige platanen
is het mooist
vanaf de Heemraadsingel.
Alleen vanaf die kant fiets ik
het blikveld in
van een verdwaasde Chinees
die zijn hand opsteekt
en in mij duidelijk een mens herkent.
Vaarwel noch groet,
een pal die op- en neergaat.
Wie zo rijdt aanvaardt
zijn terugreis in de tijd,
de dag raakt om,
hier kom ik thuis.
gedicht: Maret van Hagen
(Translation:
Earl Floris Street
My Surinamese neighbour stands
surlily and stupidly caught
in the door opening;
its Spaniard spouts
the homesickness of the sidewalk,
his slippers give
sucking goodbye-kisses.
The arc of powerful plane trees
is at its most beautiful
as seen from the Heemraadsingel.
Only from that side I cycle
into the view of a dazed Chinese
that puts up its hand
and recognises in me clearly a human.
Good-byes nor greetings,
a stop which goes up and descends.
He who drives this way accepts
its return trip in the time,
the day goes by,
here I come home.
Aug 8 2005
Poetry
I’m staying in the house of Helmi and Tonio, taking care of their plants and their two cats. It’s very close to the street were I lived before I moved to Montréal. When I walk to it I notice this poem, written on the sidewalk.
Graaf Florisstraat
Mijn Surinaamse buurvrouw staat
nors en stom gevangen
in de deuropening;
haar Spanjaard spuit
het heimwee van de stoep,
zijn slippers geven
zuigende afscheidszoenen.
De boog van machtige platanen
is het mooist
vanaf de Heemraadsingel.
Alleen vanaf die kant fiets ik
het blikveld in
van een verdwaasde Chinees
die zijn hand opsteekt
en in mij duidelijk een mens herkent.
Vaarwel noch groet,
een pal die op- en neergaat.
Wie zo rijdt aanvaardt
zijn terugreis in de tijd,
de dag raakt om,
hier kom ik thuis.
gedicht: Maret van Hagen
(Translation:
Earl Floris Street
My Surinamese neighbour stands
surlily and stupidly caught
in the door opening;
its Spaniard spouts
the homesickness of the sidewalk,
his slippers give
sucking goodbye-kisses.
The arc of powerful plane trees
is at its most beautiful
as seen from the Heemraadsingel.
Only from that side I cycle
into the view of a dazed Chinese
that puts up its hand
and recognises in me clearly a human.
Good-byes nor greetings,
a stop which goes up and descends.
He who drives this way accepts
its return trip in the time,
the day goes by,
here I come home.
Poem: Maret van Hagen)
By mare • english •