Monthly Archives: March 2004

In plaats van ER, dat tot eind maart ‘op vakantie’ is, gingen we met de ER-gang naar een DVD kijken. Maar het kletsen in de keuken was zo gezellig dat we de DVD-speler maar de DVD-speler lieten. Na het opzoeken van een woord in het woordenboek stelde Susan voor om het woordenboekspel te doen.

En wie won er? De buitenlander: de enige in het gezelschap zonder academische titel; de persoon die altijd loopt te klagen dat hij geen enkele taal goed beheerst. Die persoon was er zelf ook erg verbaasd over trouwens.

Japanse cake

Ik ben nu een half jaar officieel in Montréal. Nu ja, ik had me vergist en dacht dat het vandaag al 11 maart was. Om dat heuglijk feit te vieren zijn we heel duur en heel lekker gaan eten in Montréal’s beste Japanse restaurant, Kaizen.

Dit eerste half jaar is me geenszins tegen gevallen. Op een aantal punten moet ik m’n draai nog vinden, zoals bijvoorbeeld op het arbeidsmarktfront, maar verder bevalt het me hier uitstekend. En ook de winter was lang niet zo erg als waar men mij voor had gewaarschuwd. Ik vond het eigenlijk wel lekker.

Ik ben echter nog lang geen Montréaler. Ik ken nog niet genoeg mensen, moet nog beter Frans leren spreken, en moet ook nog een heleboel ontdekken. Maar het begin is er.

Alison zit al op me te wachten

Zoals bijna elke woensdag of dinsdag gaan Alison en ik samen naar de film. Meestal in AMC Forum, omdat ze daar op die dagen een gereduceerd tarief hebben. Ik blijf een zuinig type. AMC Forum is een multiplex dat is gevestigd op de plek waar vroeger het Forum, het ijshockey stadion, was gevestigd. De architect heeft de bioscoop ook in de form van dat ijshockeystadion gebouwd, alleen is de ijsvloer nu gewoon van beton. Op dat beton zijn wel de lijnen en het logo van de Canadiens, de ijshockey club van Montréal, op geschilderd. En op de reservebank zit een eenzame speler.

We gingen deze week naar Monster, een film over een vrouw die zich met zichzelf hoereren jarenlang in leven heeft gehouden maar nu door een relatie te beginnen met een andere vrouw eindelijk een doel heeft in het leven. En om die relatie in stand te houden er niet voor terugdeinst om 19 mannen te vermoorden, soms voor een paar dollars aan buit.

Hoewel gebaseerd op feiten is de film toch geen tearjerker geworden. Zeker een aanrader, al kom je niet vrolijk de bioscoop uit. Hoofdrolspeler Charlize Theron heeft die Oscar voor beste hoofdrol zeker verdiend.

[m’n camera vergeten. Foto volgt want ik moet nog een keer terug]

Vanochtend eindelijk naar de La Société de l’assurance automobile du Québec. Je zou zeggen dat het een autoverzekering betreft maar het is het plaatselijke equivalent van het CBR.

Ik moet namelijk een nieuw rijbewijs. Gelukkig hoef ik niet opnieuw examen te doen, maar kan ik gewoon mijn Nederlandse rijbewijs omwisselen. Nu ja, gewoon… Ten eerste heb ik een vertaling van mijn rijbewijs nodig. Dat het Nederlandse rijbewijs werkt met pictogrammen die ieder kind (en politieagent) snapt, dat doet er niet toe.
Dus ik naar een vertaalbureau hier in de buurt: daar heeft een Cubaanse vertaler die geen woord Nederlands sprak het voor me ‘vertaald’. Gewoon door me een kopie te geven en mij in het Engels te laten opschrijven wat er stond. Het duurde een klein uurtje maar toen had ik, na het zetten van wat officiele stempels en na betaling van 60 dollar, een ‘justitieel goedgekeurde’ vertaling. Vlak daarna ging ik naar Nederland en heb voor de zekerheid ook maar even bij de ANWB een internationaal rijbewijs gekocht. Een voddig boekje bestaand uit slecht gestencilde vertalingen in een stuk of tien talen van het rijbewijs. Nog bijna onbegrijpelijker dan mijn ‘vertaling’, maar ook een stuk goedkoper: slechts 12,50 euro.

Enfin, aldus bewapend met allerlei paperassen vervoegde ik mij vanochtend bij het bureau van de SAAQ, gevestigd op een vaag industrieterrein aan de rand van de stad. Een gigantische rij mensen stond er in de rij, hoewel ik toch echt een afspraak had gemaakt. Al die mensen kennelijk ook.
Na twintig minuten was ik aan de beurt om mijn nummertje in ontvangst te nemen, daarna zou ik plaats mogen nemen in de wachtzaal. Maar nee, mijn naam stond niet op de lijst. Bleek ik in de verkeerde rij te hebben gestaan; ik moest een deur verderop zijn. Gelukkig was de rij daar een stuk korter en zat ik na een paar minuten al op een bijkans uit elkaar vallende stoel in de wachtzaal. Die leek erg op een bioscoop: 15 rijen met (eveneens wrakke) stoelen, allemaal in dezelfde richting geplaatst. Maar in plaats van een bioscoopscherm was er een aantal displays waar het nummer werd getoond van degenen die aan de beurt was. Ik had nummer C6, het huidige C nummer was C4 maar helaas waren eerst nog de nummers A86 tor A93, B3 tot B8 en E15 to E23 aan de beurt. Er waren geen nummers in de D categorie. Ja, al wachtend heb ik mijn tijd nuttig besteed.

Maar eindelijk, na een half uur wachten, verscheen mijn nummer op de display. De functionaris, een Vietnamese vrouw, bekeek mijn documenten en na het invullen van wat formulieren werden al mijn papieren, paspoort, rijbewijs, immigratiekaart in een envelop gedaan en verzocht ze me weer plaats te nemen. Mijn naam zou worden omgeroepen. Maar er werden helemaal geen namen omgeroepen. Een meneer zei af en toe een naam aan de rechterkant van de wachtzaal, af en toe was er een stem via de intercom die iets onverstaanbaars mompelde gevolgd door een nummer en verder stond er ook nog een radio te blèren. Dus om geconcentreerd te blijven luisteren of je ergens je naam hoort te midden van deze chaos was een tamelijk vermoeiende aangelegenheid. Vooral omdat zowel in het Frans als het Engels mijn achternaam nauwelijks uit te spreken is. Een E en een I en een J achter elkaar? Daar struikelt iedereen over en ik moet mijn naam dan ook altijd spellen en ‘voor doen’.
Na een half uur wachtend luisteren (en met een hoofdpijn waar de honden geen brood van lusten) ging ik maar eens informeren bij de geüniformeerde bewaker. En net toen ik naar een loket verwezen werd klonk mijn naam -nu ja, wat er voor door moest gaan- luid en duidelijk over de Intercom. Veel duidelijker dan wat voor een boodschap in het voorbije half uur.

Helaas kreeg ik mijn rijbewijs nog niet, eerst moest ik nog een medische verklaring hebben dat ik met de medicijnen die ik slik in staat ben een auto te besturen. En met dat formulier dien ik me weer ter plaatste te vervoegen.

Ik verheug me er nu al op.

Rookpauze in de zon

Wellicht valt het trouwe lezers op dat ik de laatste dagen een oranje jack aan heb terwijl ik op vroegere foto’s een blauw donsjack, of een geel goretex jack aan had.

Nee, ik heb geen nieuw jack gekocht. Ik heb het gekregen. Mijn gele jack had een probleem met de rits. En hoewel het al meer dan een jaar oud was (alhoewel het er nog bijna nieuw uitzag) kreeg ik van de fabrikant een nieuw jack. Helaas hadden ze het niet meer in het geel. En dat was nu juist de voornaamste reden dat ik het vorig jaar (in de januari uitverkoop) had gekocht. Ik kon nu kiezen uit twee andere kleuren maar die waren donker en flets en ik wil een flitsend jack zodat ik goed opval in het verkeer (en elders). Dus heb ik 10 dollar bij betaald en heb nu een oranje jack, in een ander model. Ook een mooi jack, maar helaas niet geel. Ik zal het ermee moeten doen…

Op onze wandeling komen we langs een hoop bomen waar, als waren ze aan een infuus, slangetjes uitkomen. Dit is een erablière waar de wereldberoemde ahornsiroop (Maple Syrup) wordt gemaakt. Het blad van deze bomen, die erg veel voorkomen in deze contreien, vind je ook terug op de canadese vlag. Het zoete houtsap van de ahorn bomen wordt afgetapt en sijpelt door de zwaartekracht via een omvangrijk leidingennet naar een grote tank in hutje een paar honderd meter lager op de heuvel. Daar wordt het sap ingekookt om het te ontdoen van water en vervolgens vervoerd naar een fabriekje waar het in blikken of flessen wordt gedaan.

Meer informatie (in het engels) vind je op deze site. Vroeger werd het opvangen van het sap blijkbaar met emmertjes gedaan die aan de bomen werden gehangen maar ook hier heeft de moderne techniek toegeslagen.

Na een paar dage regen is het vandaag prachtig weer en we gaan er op uit. eerst naar Ikea om nog wat spullen voor de keuken te kopen (handgrepen, scharnieren en een werkblad voor het keukeneiland). Daarna naar een bos waar je met honden mag komen. Want voor de verandering hebben we Poupoune meegenomen. Het duurt even voor we de juiste parkeerplaats en het begin van het pad vinden en ondertussen moet Alison nodig plassen. Er is echter nauwelijks beschutting en de parkeerplaats is direkt naast de snelweg. Dus na een kleine ruzie rijden we eerst nog even twee kilometer terug naar een tankstation zodat ze beschut voor de elementen kan plassen.

Na deze valse start gaan we op pad over een tamelijk glibberig pad dat in de winter eigenlijk alleen met sneeuwschoenen en ski’s toegankelijk is. Maar omdat het de laatste dagen zo heeft gedooit is de toplaag van de sneeuw gesmolten en weer bevroren zodat we nu op een korst lopen. En dat gaat tamelijk goed, al zakken we er soms een beetje door. Poupoune heeft nergens last van maar is na 5 km toch wel zo moe dat ze niet meer voor ons rent maar een beetje achter ons aan sjokt. De hoogste tijd om haar in de rugzak te stoppen en haar zo mee te dragen. Ze vind het uitstekend, hoewel ze er normaal niet van houd op ergens in- of opgezet te worden. Alleen als we een andere hond tegen komt vond ze het maar niks. Ze wil ons verdedigen en dat gaat zo lastig vanuit een rugzak. Wij vinden het best want Poupoune kan ongemeen fel zijn, vooral tegen grote honden.