logloglog

Pepe is ill. His kidneys don’t work very well, he’s drinking and peeing a lot, and he slowly loses weight. Getting the diagnose of kidney failure took a while because the vet wanted to check his blood and urine a couple of times to make sure it wasn’t a temporary illness that could be cured with some anti-biotic. She prescribed him antibiotics for a month ówhich made him feel nauseated causing even more weight lossó but it didn’t help.

So he is going to die. Not in a couple of months, but probably in a year of two. There is no cure but we can stretch his life a little, and improve his quality of life by giving him magical kidney powder. In order to make sure the medication is not having bad side-effects he also needs blood-tests every 3 months.

All this is not going to break the bank (it’ll cost slightly more than dollar a day) but during the last few months we thought long and hard what our limits are. Not only financial, but also moral. Should one really spend thousands of dollars to prolong the life of a dog (who had a good 12 years on earth) while for the same amount of money you could keep some people alive? It starts with a few dollars but since you have started, when and where do you stop? We’ve decided to treat him until the treatment stops working or until he has pain and isn’t happy anymore. But no big interventions.

Just thinking about our boundaries makes us feel guilty. Who are we to decide about life and death? But in reality we do. Our pets won’t survive without us. They need us for food and shelter and in return they keep us company and give us affection. But all these questions and doubts come up with Pepe, a dog we don’t have such a tight bond with compared to Poupoune. If Poupoune was ill we probably would go much further in extending her life.

Sure, Pepe is always good humoured, dances adorably (although not on camera) when he is excited and is very snugly and likes to be under your sweater and peep out his head like a joey. He sleeps 20 hours a day, preferably under a blanket, can’t go out for walks in the winter, sometimes poops and pees in places he’s not supposed to and, above all, he is not very bright.

Even though he’s ill he still does all of that. He’s not suffering as far as we can tell, and we give him special canned dog food specially formulated for dogs with kidney failure. Unfortunately Poupoune is very jealous he’s getting special treatment and she’s even grumpier than before.

When I immigrated to Canada I put only a few food items in my shipping container. Lots of dropjes (Dutch Liquorice) of course but also a box with twelve tin bottles of this sirup. It is grapefruit flavour (100% concentrated juice and sugar) and it’s the best sirup I’ve ever tasted. And I can’t get it here. Sure I can buy various sirups in the import stores but they’re all the regular flavours like lemon, berries and mint. But no grapefruit. And this sirup, with some water or soda water makes a perfect drink. Not too sweet and with just a hint of bitterness.

Over time the stash was used up but some visitors brought new bottles and I also brought back a few bottles myself every-time I went back to the Netherlands to visit my mother. My suitcase was usually quite heavy.

Today, when I opened a new bottle I was in for a bad surprise. It stank. And the reddish liquid had turned all brown and gooey. I checked the “best before” date and it said July 2004. Oops. I checked all five bottles I still had in stock and they all had the same date. Quintuple oops.

Apparently I had put all the newer bottles in front of the original batch of 2003 so those bottles had plenty of time to go bad. Darn. Now I have to go back to the Netherlands soon, I only have one bottle left. And my suitcase will be very heavy.

I think this is the very first time in my life that I ordered room service. I usually don’t stay in 200-dollar-per-night hotels and I like going out to grab food. But today I was still hungry and too lazy to scour the streets to find some food.

So I had a nice mushroom lasagna for 17 dollars. A good thing Alison’s employer picks up the tab.

Every evening, around 6, we give Pepe and Poupoune some pig’s ears. Because even though we don’t eat meat ourselves we don’t impose our diet upon our dogs.

We usually cut the pig’s ears in smaller pieces and hide them in our apartment and then Poupoune and Pepe can try to find them. This to train their hunting skills. Usually Pepe finds one piece and Poupoune, who has more teeth and can chew them faster, finds the rest of them. But this morning Pepe found a piece of pig’s ear that Poupoune apparently hadn’t found yesterday. This caused a lot of stress on Poupoune’s side because she felt left out and anxiously she kept sniffing around to find more missing pieces. Which, of course, there weren’t.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Poupoune, een tiramisu verpakking achtervolgend, kruipt onder de televisie.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Het is Labour Day Weekend. Of eigenlijk Labor Day Weekend, want we zijn in de verenigde staten en daar schrijven ze een beetje raar. Maar ze hebben er ook maandag vrij en dat komt goed uit.

We zijn in Cherry Valley, een klein dorpje in upstate New York (dat ‘upstate’ betekent dat het in het noorden is niet in New York City) alwaar een nicht van Alison ieder jaar een groot feest geeft, de Harvest Party. Groot, zo’n 300 gasten, die voor 10 dollar zich tegoed kunnen doen aan 15 vaten bier en een heleboel eten. Dat eten – iedereen neemt een gerecht mee – staat in een grote tent in het geval van regen, die gelukkig uitbleef, en er is ook een podium in de grote oude houten schuur alwaar een paar bands speelden, waarvan een met Alison’s oom John op saxofoon. Dat hielden ze vol tot twee uur. Ik niet, ik viel letterlijk om, mede doordat ik een keelontsteking heb. Maar pijnstillers werken gelukkig wel een beetje, dus ik slaap wel in, uiteindelijk.

Dus ik mistte de uittocht van de meer dan 100 auto’s met hun bestuurders in kennelijke staat van dronkenschap. Persoonlijke ongelukken deden zich gelukkig niet voor.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Ik heb appletaart gebakken, maar hij smaakt een beetje raar. Tja, ze hebben hier geen goudrenetten.

Nu ik ga het ding aan mensen voeren die nog nooit nederlandse appletaart gehad hebben, dus ik doe maar net alsof het zo hoort.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Mary viert haar 40ste verjaardag met een groot feest in haar cottage. Een weekend gevuld met zwemmen, barbeque (worst en hamburgers en zalm voor ons), kletsen, drinken, muziek en dansen bij het kampvuur en heel veel kinderen.

Ik kan ook nog de reddende engel spelen door iemand te helpen met mijn wegenwacht kaart. Ze had haar golf op een grote steen geparkeerd en hij wou niet meer voor- of achteruit.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Naar de Jean Talon markt. De grootste half overdekte groentemarkt van Montréal, en slechts een metrostation van ons verwijderd.

De groenten worden te koop aangeboden in mandjes die ieder bijvoorbeeld 2 of 5 dollar kosten. Zo hoeft er niet gewogen te worden en kun je toch min of meer uitkiezen wat je wilt hebben. We hebben weer veels te veel gekocht dus zijn we de halve middag bezig geweest om aardbeien schoon te maken en bloemkool (paarse!) en paprika’s te blancheren zodat we ze konden invriezen.

Poupoune mocht mee, en oogste zoals gewoonlijk veel bewondering van kinderen. Ze heeft een welhaast magnetische aantrekkingskracht. Maar helaas houd Poupoune niet zo erg van kinderen. Ze laat zich even aaien, maar daarna loopt ze meestal ongeïnterresseerd weg.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Met een aantal mensen wezen paddestoelen zoeken, met de bedoeling deze op te eten. Maar helaas vonden we niet echt veel eetbare exemplaren, en de paddestoelen expert in ons gezelschap kon de variëteit van deze exemplaren niet met 100% zekerheid vaststellen. Helaas.