logloglog

[ I'm totally backlogged (Pun intended). Stay tuned for more entries of the past week or so.]

Pepe ran away again. That’s not unusual since he grabs every occasion to sneak out of the door (front) or gate (back). But usually he’s just pondering at the corner of the street or the alley. Not this time. I looked for him over an hour and still hadn’t found him. Alison had already started making “Perdu: petit’ chien” posters. But then a phone call from the clinique veterinaire: “There’s somebody here with Pepe. Can you come and pick him up?”

A big sigh of relieve and I even shed some tears when I called Alison at work. At times I hate Pepe, but notwithstanding all his bad traits he is part of the family.

I went to the clinic and there on the stairs was Pepe, with a makeshift leash around his neck. Next to him, sitting in the sun on the stairs, a girl that held the other end of the leash. I thanked her, took Pepe end took him home. He was happy to be home again.

I should have asked her address so we could deliver some flowers but I was so happy seeing the little bugger that I totally forgot.

Party celibrating the birthdays of Alison’s brother Matthew (20), Alison (40) and Vivian (60).

Clamping a drawer for the recycling boxes/dog bed combination.

Too busy to change these pages, so bear with me. Working on the dogbed above, and also preparing for a big party this weekend, celebrating Alison’s brother Matthew’s 20th birthday, Alison’s 40th and Alison’s mother’s 60th birthday.

Montréal ligt aan een rivier, en dus zijn er bruggen. Omdat de rivier tamelijk breed is voor Nederlandse begrippen (het is dan ook een van de grootste rivieren van Noord-Amerika) zijn er niet heel veel oeververbindingen. We hebben de Jacques Cartier brug (oud, groen metaal), de Champlain brug (’modern’, lelijk beton), en de Pont Victoria. Eigenlijk is dit een treinbrug, maar omdat die treinbrug ter hoogte van het centrum van Montréal ligt hebben ze er aan beide kanten een metalen rooster aangeplakt waar auto’s over kunnen rijden. Het voelt tamelijk luchtig, maar ziet er prachtig uit.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

11 September, een dag om terug te kijken. Naar 11 September 2001 toen ik in Toronto in het appartement van Dolph en Mansa, die op huwelijksreis waren, al de gebeurtenissen live op de Amerikaanse TV aanschouwde, maar ook naar 11 September 2003 toen ik officieel ‘landde’ in Canada. Een jaar hier alweer; het lijkt zoveel korter.

Zonder 11 September 2001 was ik hier waarschijnlijk nooit geweest. Want door de aanslagen in New York verkeerde ook Toronto zich weken in een staat van shock. En ik ook, want ik had niemand om de verschrikkingen mee te delen. Bovendien werden al mijn afspraken met mogelijke opdrachtgevers geannuleerd en begon ik Toronto nog vervelender te vinden dan ik al deed. Dus besloot ik om Canada vaarwel te zeggen en terug te gaan naar Nederland. Het was gewoon niet de goede periode. Dolph haalde me echter over om voordat ik terugvloog nog even langs Montréal te gaan, om te ervaren hoe die stad was. En ik liet me overhalen en reisde per trein met mijn veel te veel bagage naar Montréal. Aldaar aangekomen was de sfeer zo anders dan in Toronto dat ik besloot een maandje te blijven om er uiteindelijk zelfs bijna twee maanden te verblijven. Via iemand die ik ontmoette tijdens mijn twee bijna slapeloze nachten in een jeugdherberg vond ik een kamer die je per maand kon huren. Ik installeerde telefoon, nam een Internet abonnement en probeerde te ervaren hoe het was om te leven in Montréal, niet als een toerist maar als een inwoner. Zonder 11 September had ik dat allemaal waarschijnlijk niet gedaan. Het was voor een deel een reactie op mijn niet al te fijne tijd in Toronto. En natuurlijk ook omdat Montréal een heel andere stad is en een verademing vergeleken met de bekrompen, amerikaanse mentaliteit van Toronto.

Tijdens mijn (lange) omzwervingen op Internet kwam ik Alison tegen en het resultaat is dat ik nu al weer een jaar officieel in Montréal woon, getrouwd ben en twee kinderen heb.

Alhoewel ik al een jaar hier ben loopt mijn leven nog niet echt op rolletjes. Ik weet niet of een leven op rolletjes überhaupt wel iets voor mij is, maar dat terzijde. Ik weet niet wat ik wil qua werk en heb daarom ook nauwelijks wat gedaan om werk te vinden. Ik mis mijn uitgebreide vriendenkring in nederland want hoewel ik wel al vrij veel kennissen heb, heb ik nog nauwelijks vrienden hier. En dat is lastig in tijden van crisis. En ik heb ook nog geen dokter terwijl ik die eigenlijk zou moeten bezoeken, wegens niet vanzelf overgaande pijn in mijn gewrichten.

En ik ben ook helemaal niet tevreden over dit weblog. Het is teveel een toeristisch album, met een plaatje bij een praatje. Dus ga ik hier binnenkort de boel omgooien. Ten eerste ga ik voortaan voornamelijk in het Engels schrijven. Not because my English is better, far from that, but because I often can only find English expressions when I write this log. I speak the whole day english, read English, watch English movies and it’s hard to suddely switch to Dutch when I’m not communicating with someone. I’ve no problem spealing Dutch on the phone, or replying someone’s email in Dutch, but for some reason I have a really hard time writing this log in Dutch. Another reason to change the language is that now my weblog is only understandable for people I already know, but who are far away. And because that audience is so broad, consisting of friends, family and acquaintances, I never show the back of my tongue, and most entries stay rather superficial. If I write in English it might be a tool to meet new people here, and that is important. The current form is also too rigid, and often I don’t write things because I don’t have a picture, or because I’m too lazy to transfer it from my camera, crop it and publish it.

So things are going to change here in the coming weeks. I hope for the better, but of course not everybody will agree with me.

Pepe geniet van de zon, terwijl hij de buurtkinderen aan da andere kant van het hek nauwlettend in de gaten houdt. Als ze iets te snel langskomen skaten, rennen, fietsen dan begint hij hard te blaffen. En schel, zoals alleen een chihuahua kan. En als je hem tot de orde roep is ie oostindisch doof.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Het bed voor de honden is eindelijk tastbaar aan het worden. Er ging een hoop mis totnutoe, hopelijk is het niet symptomatisch. Ik had bijvoorbeeld een rekenfoutje gemaakt waardoor de gezaagde panelen 59 in plaats van 69 centimeter waren. En toen paste de recycling boxen er niet onder, dus toen kon ik opnieuw beginnen met zagen en afronden. Als het af is kunnen, nee, moeten de honden me dankbaar zijn.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Poupoune, een tiramisu verpakking achtervolgend, kruipt onder de televisie.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Poupoune heeft z’n hoofd vol met buckminsterfullereen.

Dit voetbalvormige molecuul is genoemd naar de amerikaanse architect Buckminster Fuller, die ook in Montréal zo’n koepel heeft gebouwd. Ik berichtte er al eerder over.

Toen ik dit chemische model, bestaande uit 60 koolstofatomen, ergens op Internet zag kon ik het niet laten om het te kopen. Credit cards zijn soms gevaarlijke dingen om te hebben.

[Edited: Buckminister -> Buckminster]

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Het is Labour Day Weekend. Of eigenlijk Labor Day Weekend, want we zijn in de verenigde staten en daar schrijven ze een beetje raar. Maar ze hebben er ook maandag vrij en dat komt goed uit.

We zijn in Cherry Valley, een klein dorpje in upstate New York (dat ‘upstate’ betekent dat het in het noorden is niet in New York City) alwaar een nicht van Alison ieder jaar een groot feest geeft, de Harvest Party. Groot, zo’n 300 gasten, die voor 10 dollar zich tegoed kunnen doen aan 15 vaten bier en een heleboel eten. Dat eten – iedereen neemt een gerecht mee – staat in een grote tent in het geval van regen, die gelukkig uitbleef, en er is ook een podium in de grote oude houten schuur alwaar een paar bands speelden, waarvan een met Alison’s oom John op saxofoon. Dat hielden ze vol tot twee uur. Ik niet, ik viel letterlijk om, mede doordat ik een keelontsteking heb. Maar pijnstillers werken gelukkig wel een beetje, dus ik slaap wel in, uiteindelijk.

Dus ik mistte de uittocht van de meer dan 100 auto’s met hun bestuurders in kennelijke staat van dronkenschap. Persoonlijke ongelukken deden zich gelukkig niet voor.